وقتی یک یا چند دیسک در آرایه‌ی RAID دچار مشکل می‌شوند، وسوسه‌ی رایج این است که بدون بررسی وضعیت آرایه، فرآیند Rebuild شروع شود. درحالی‌که اگر دیسک خراب، دیسک جایگزین یا ساختار RAID به‌درستی شناسایی نشده باشد، عملیات ری‌بیلد می‌تواند وضعیت موجود را تغییر دهد و روند تحلیل و بازیابی را دشوارتر کند.

در چنین شرایطی، ابتدا باید وضعیت تمام دیسک‌ها، ترتیب دیسک‌ها، سطح RAID، اطلاعات پیکربندی و وضعیت سلامت رسانه‌ها بررسی شود. هرچه اطلاعات بیشتری از ساختار اولیه‌ی آرایه حفظ شود، امکان تحلیل دقیق‌تر نیز بیشتر خواهد بود.

یکی از اشتباهات رایج این است که کاربر برای بررسی اینکه آیا سیستم دوباره بالا می‌آید یا خیر، یک Volume جدید می‌سازد یا دیسک‌ها را Format می‌کند. حتی اگر هدف فقط یک آزمایش ساده باشد، این تغییرات ممکن است بخشی از ساختار قبلی ذخیره‌سازی را تحت‌تأثیر قرار دهد.

در زمان خرابی، هدف اصلی باید حفظ وضعیت موجود و جلوگیری از تغییرات غیرضروری باشد. هرگونه عملیات نوشتنی روی رسانه، بدون شناخت شرایط موجود، می‌تواند تحلیل بعدی را پیچیده‌تر کند.

در بسیاری از آرایه‌های RAID، ترتیب و نقش هر دیسک اهمیت دارد. جابه‌جا کردن دیسک‌ها بدون ثبت وضعیت اولیه می‌تواند باعث شود تشخیص ساختار آرایه دشوارتر شود. به‌خصوص زمانی که چند دیسک هم‌زمان دچار خطا شده‌اند یا دستگاه اطلاعات کافی درباره‌ی آرایه نمایش نمی‌دهد، ثبت دقیق شماره و جایگاه دیسک‌ها اهمیت زیادی دارد.

پیش از خارج کردن دیسک‌ها بهتر است وضعیت فیزیکی و جایگاه آن‌ها مستندسازی شود تا اطلاعات مربوط به آرایه تا حد امکان حفظ شود.

اجرای ابزارهای تعمیر فایل‌سیستم، اصلاح ساختار پارتیشن یا دستورات مختلف مدیریتی ممکن است در برخی شرایط مفید باشد؛ اما زمانی که هنوز علت اصلی خرابی مشخص نیست، اجرای آن‌ها روی داده‌ی اصلی می‌تواند ریسک بالایی داشته باشد.

اگر اطلاعات برای سازمان یا کسب‌وکار اهمیت دارد، بهتر است ابتدا از وضعیت موجود یک نسخه‌ی امن یا Image تهیه شود و تحلیل روی نسخه‌ی کپی انجام گیرد. این کار باعث می‌شود فرایند بررسی تا حد امکان از داده‌ی اصلی جدا باشد.